พบมัมมี่สุนัขไร้ขนเปรูอายุ 1,200 ปี ในสุสานอาณาจักรวารี บางตัวกินข้าวโพดเหมือนคน

สุนัขไร้ขนเปรู (Peruvian hairless dog) เป็นสุนัขพันธุ์เก่าแก่ของอเมริกาใต้ งานวิจัยใหม่จากแหล่งโบราณคดีกัสติโยเดวาร์เมย์ (Castillo de Huarmey) บนชายฝั่งแปซิฟิกทางเหนือของเปรู ห่างกรุงลิมาราว 190 ไมล์ (ประมาณ 300 กิโลเมตร) ช่วยให้เห็นว่าคนโบราณอยู่กับสุนัขพันธุ์นี้อย่างไร

แหล่งนี้กว้างราว 110 เอเคอร์ (ราว 278 ไร่) เป็นศูนย์บริหารและสุสานของอาณาจักรวารี ใช้งานช่วง ค.ศ. 600–1050 ก่อนอินคาจะรุ่งเรืองราว 400 ปี และเป็นแหล่งวารีแห่งเดียวที่รู้จักบนชายฝั่งทางเหนือของเปรู ในปี 2012 ที่นี่เคยพบสุสานชั้นสูงที่ไม่ถูกรบกวน มีร่างสตรีชั้นสูง 58 คนกับโบราณวัตถุราว 1,300 ชิ้น

มัมมี่ทาสีแดง

ทะเลทรายที่แห้งมากช่วยรักษาเส้นผม กระดูก ผ้า และหนังไว้ได้ ทีมนำโดยเวโรนิกา ทอมชิก นักวิจัยจากดาร์ตมัธคอลเลจ ร่วมกับมหาวิทยาลัยวอร์ซอและมหาวิทยาลัยพิตต์สเบิร์ก พบชิ้นเด่น 3 ชิ้น ได้แก่ หัวสุนัขที่กลายเป็นมัมมี่ตามธรรมชาติ ยังมีผิวหนังไร้ขนและใบหูติดอยู่ ทาด้วยสีแดงชาด, หัวสุนัขตัวใหญ่กว่าอีกหัว และโครงกระดูกสุนัขตัวผู้โตเต็มวัยที่เป็นมัมมี่เกือบสมบูรณ์ในหลุมตื้น ตัวหลังนี้หาอายุคาร์บอนได้อย่างน้อย 1,200 ปี เก่าที่สุดของแหล่งนี้เท่าที่หาอายุมา

รวมแล้วมีกระดูกสุนัข 341 ชิ้น จากสุนัขอย่างน้อย 19 ตัว สุนัขเหล่านี้ไม่มีฟันกรามน้อยซี่แรก ซึ่งทอมชิกเชื่อมโยงกับยีนเดียวกับที่ทำให้ขนไม่ขึ้น จึงระบุได้ว่าเป็นสุนัขไร้ขนเปรู

ฝังคู่กับคนสำคัญ

ลูกสุนัขอายุ 6–8 สัปดาห์ตัวหนึ่งถูกฝังคู่กับช่างฝีมือชั้นสูงที่ทีมตั้งฉายาว่า “ปรมาจารย์ช่างจักสาน” สุนัขโตอีกตัวพบในพระราชวัง และส่วนหนึ่งของลูกสุนัขพบกับร่างผู้ชายที่น่าจะถูกบูชายัญเป็นผู้เฝ้าสุสาน มีกระดูกเพียงไม่กี่ชิ้นที่มีรอยชำแหละ แปลว่าคนแทบไม่กินสุนัข

ผลวิเคราะห์ไอโซโทปในกระดูกและฟันบอกว่าสุนัขส่วนใหญ่กินข้าวโพด อาหารหลักของคนแอนดีส ลูกสุนัขไร้ขนกินคล้ายเด็ก ขณะที่สุนัขโตกินหลากหลายกว่า ผู้วิจัยคิดว่าอาจมีการเพาะพันธุ์อย่างมีระบบ

ข้อควรรู้

นักวิจัยยังบอกไม่ได้ว่าสุนัขเหล่านี้เป็นสัตว์เลี้ยง สุนัขทำงาน หรือมีบทบาทอื่น และไม่รู้ว่าข้าวโพดเป็นอาหารที่คนตั้งใจให้หรือเป็นเศษอาหาร