พิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชียสิงคโปร์ได้เงินบริจาค 5 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ ตั้งชื่อใหม่ห้องการค้าทางทะเล บ้านของเรือจมสมัยถัง เรือแบบเดียวกับเรือพนมสุรินทร์ที่สมุทรสาคร

พิพิธภัณฑ์อารยธรรมเอเชีย (Asian Civilisations Museum หรือ ACM) ริมแม่น้ำสิงคโปร์ ได้รับเงินบริจาคตั้งชื่อ (naming gift) 5 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์จากมูลนิธิ Hinrich Foundation องค์กรการกุศลในเอเชียที่ทำงานด้านการค้าโลกอย่างยั่งยืน ห้อง Maritime Trade Gallery บนชั้น 1 จึงจะเปลี่ยนชื่อเป็น Hinrich Foundation Trade Gallery และเปิดใช้ชื่อใหม่วันที่ 18 พฤศจิกายน 2569

เงิน 5 ล้านเอาไปทำอะไร

ตามข้อมูลที่ประกาศ เงินก้อนนี้ไม่ได้ใช้ปรับห้องครั้งเดียว แต่แบ่งใช้เป็นช่วง ๆ ได้แก่

• ปรับปรุงส่วน โบราณคดีสิงคโปร์ ในปี 2570
• ซื้อของเข้าคลังเพิ่ม
• ปรับการจัดแสดงและเพิ่มส่วนที่ผู้ชมมีส่วนร่วมได้
• กิจกรรมสาธารณะ

เคลเมนต์ ออน (Clement Onn) ผู้อำนวยการ ACM และพิพิธภัณฑ์เปอรานากัน กล่าวว่าการค้าเป็นแกนกลางของประวัติศาสตร์สิงคโปร์มาตลอด และเชื่อมผู้คนกับวัฒนธรรมทั่วเอเชีย ส่วนเมิร์ล ฮินริช (Merle Hinrich) ประธานมูลนิธิ มองว่าเรื่องเล่าในห้องนี้อิงประวัติศาสตร์จริง และอธิบายว่าการค้าทำให้สิงคโปร์กลายเป็นเมืองท่าที่เชื่อมโลกและได้รับความไว้วางใจอย่างไร ปี 2570 ACM จะครบรอบ 30 ปี และการเปิดห้องนี้ยังเป็นงานเริ่มฉลองครบ 15 ปีของมูลนิธิด้วย ชาวสิงคโปร์และผู้มีถิ่นพำนักถาวรยังเข้าชมฟรีเหมือนเดิม

เรือจมสมัยถัง หัวใจของโซนการค้า

ชั้น 1 ของ ACM เล่าเรื่อง “การค้าและเส้นทางสายไหมทางทะเล” และเปิดด้วย เรือจมสมัยถัง (Tang Shipwreck) ในห้อง Khoo Teck Puat Gallery ตามข้อมูลของพิพิธภัณฑ์ เมื่อเกือบ 1,100 ปีก่อน เรืออาหรับลำหนึ่งออกจากเมืองท่ากวางโจวพร้อมสินค้าล้ำค่า แล้วจมลงนอกชายฝั่งสุมาตรา ซากเรือถูกพบโดยบังเอิญในปี 2541 ที่แนวหินบาตูฮีตัม ห่างจากสิงคโปร์ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 600 กิโลเมตร คนจึงเรียกว่าเรือจมเบลีตุงหรือเรือจมบาตูฮีตัม

ตัวเรือยาวราว 18 เมตร สร้างจากแผ่นไม้ที่ เย็บติดกันด้วยเชือก ซึ่งเป็นวิธีต่อเรือแบบอ่าวเปอร์เซีย สินค้าส่วนใหญ่เป็นชามเครื่องเคลือบฉางซาสำหรับตลาดทั่วไป และมีของชั้นดีอย่างเครื่องเคลือบเขียวเยว่ และเครื่องขาวจากเตาสิงและเตาติ้งทางเหนือของจีน พิพิธภัณฑ์ชี้ว่าเรือลำนี้คือหลักฐานว่าภูมิภาคนี้เป็นศูนย์กลางการค้าโลกมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 เมื่อแก้วจากตะวันออกกลาง ผ้าฝ้ายจากอินเดีย เครื่องเทศและไม้จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเครื่องเคลือบกับผ้าไหมจากจีน เดินทางบนเส้นทางเดียวกัน

เรื่องที่ยังถกเถียง

เรือจมเบลีตุงมีประเด็นที่นักโบราณคดีพูดถึงเสมอ คือการกู้ซากทำโดยบริษัทเอกชนที่ได้รับสัมปทาน โดยไม่มีนักโบราณคดีอยู่ร่วมตลอด ก่อนที่สิงคโปร์จะซื้อของทั้งชุดเข้าคลังด้วยเงินบริจาคจากกองมรดกของคู เต็ก พวต ผู้ที่ไปชมจึงควรรู้ทั้งคุณค่าของสินค้าในเรือและคำถามเรื่องวิธีที่ของเหล่านี้ขึ้นมาจากทะเล