ส้อมเคยถูกด่าว่า "ฟุ่มเฟือย" ก่อนจะมาอยู่มือซ้ายคนไทย: 1,600 ปีของส้อมจากโรมันถึงจานข้าว
ส้อมเงินสองซี่อายุราว 1,600 ปีในพิพิธภัณฑ์ศิลปะคลีฟแลนด์ คือหลักฐานว่าคนกินด้วยส้อมมานานแล้ว แต่ยุโรปใช้เวลาหลายร้อยปีกว่าจะยอมรับ และคนไทยหยิบมาใช้แบบที่ไม่เหมือนใคร
สรุปสั้น
- ส้อมกินอาหารส่วนตัวน่าจะเกิดในจักรวรรดิโรมันตะวันออก (ไบแซนไทน์) และใช้กันทั่วไปแล้วในศตวรรษที่ 4 ส้อมเงินในคลีฟแลนด์อายุ ค.ศ. 375–425
- ปี 1004 เจ้าหญิงไบแซนไทน์นำส้อมทองไปเวนิสตอนแต่งงาน นักบวชเปโตร ดาเมียนประณามว่าเป็นความฟุ่มเฟือย อังกฤษยังมองว่าเป็นของดัดจริตแบบอิตาลีอยู่จนศตวรรษที่ 17
- คนไทยเดิมเปิบข้าวด้วยมือ ช้อนส้อมแพร่ในราชสำนักสมัยรัชกาลที่ 5 และค่อย ๆ ลงมาถึงคนทั่วไป ส้อมในมือคนไทยมีหน้าที่หลักคือดันอาหารเข้าช้อน
ส้อมในภาพยาว 20.4 เซนติเมตร ทำจากเงิน มีแค่สองซี่ และปลายด้ามเป็นหัวล่อ พิพิธภัณฑ์ศิลปะคลีฟแลนด์ (Cleveland Museum of Art) ระบุว่าเป็นงานโรมัน อายุราว ค.ศ. 375–425 หรือเก่ากว่ากรุงสุโขทัยกว่า 800 ปี
แปลว่าคนบางกลุ่มกินอาหารด้วยส้อมมาตั้งแต่ยุคโรมันแล้ว แต่ส้อมใช้เวลาอีกนับพันปีกว่าจะขึ้นโต๊ะอาหารทั่วโลก
ส้อมตัวแรก ๆ ไว้ทำอะไร
ส้อมเก่าที่สุดไม่ได้ใช้กินแต่ใช้ทำครัว นักโบราณคดีพบส้อมกระดูกในแหล่งยุคสำริดของจีน และอียิปต์โบราณใช้ส้อมใหญ่จับเนื้อตอนปรุงหรือถวายเทพ ส่วนชาวโรมันมีส้อมสำริดและเงินไว้หั่นและเสิร์ฟ
ส้อมกินอาหารส่วนตัวน่าจะเกิดในจักรวรรดิโรมันตะวันออก หรือไบแซนไทน์ และกลายเป็นของใช้ทั่วไปของคนชั้นสูงที่นั่นตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 ส้อมเงินในคลีฟแลนด์อยู่ในช่วงเวลาเดียวกันพอดี
“ฟุ่มเฟือย” ในสายตาชาวตะวันตก
เรื่องเล่าที่ดังที่สุดเกิดขึ้นปี 1004 เมื่อมาเรีย อาร์ไจโรปูลีนา เจ้าหญิงไบแซนไทน์ แต่งงานกับลูกชายของดยุกแห่งเวนิส และนำส้อมทองคำติดตัวไปด้วย การจิ้มอาหารเข้าปากด้วยส้อมทำให้นักบวชอย่างเปโตร ดาเมียน (Peter Damian) ประณามว่าเป็นความฟุ่มเฟือยหยิ่งยโส
แต่ในอิตาลี ส้อมค่อย ๆ ชนะใจคนเพราะอาหารเส้นอย่างพาสต้า ซึ่งใช้มือหรือมีดกินยาก ถึงศตวรรษที่ 14 ส้อมก็เป็นของธรรมดาในอิตาลี และราวปี 1600 พ่อค้าและชนชั้นสูงแทบทุกบ้านใช้ ส้อมอิตาลีรุ่นแรกมีสามซี่ เพื่อม้วนเส้นได้ดีขึ้น
ส่วนอังกฤษช้ากว่ามาก ทอมัส คอรีแอต (Thomas Coryat) นักเดินทางชาวอังกฤษเขียนเล่าการใช้ส้อมในอิตาลีเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรกในปี 1611 และเป็นเวลาอีกนานที่คนอังกฤษมองว่าส้อมเป็นของดัดจริตแบบอิตาลี ส้อมสี่ซี่แบบที่เราใช้ทุกวันนี้เพิ่งเป็นมาตรฐานในต้นศตวรรษที่ 19
ส้อมมาถึงจานข้าวไทย
คนไทยเดิมกินข้าวด้วยมือ หรือที่เรียกว่า “เปิบ” การใช้ช้อนส้อมเข้ามาพร้อมการรับธรรมเนียมตะวันตกของราชสำนัก โดยเฉพาะสมัยรัชกาลที่ 5 ที่สยามต้องต้อนรับแขกต่างชาติและแสดงให้เห็นว่าเป็นประเทศ “ศิวิไลซ์” เครื่องเงินแบบตะวันตกจึงขึ้นโต๊ะเสวยและแพร่ไปในหมู่ขุนนาง
แต่การเปลี่ยนไม่ได้เกิดทั้งประเทศในชั่วข้ามคืน หลักฐานสมัยรัชกาลที่ 6–7 ยังมีคำสอนให้เลิกเปิบข้าว แสดงว่าคนทั่วไปยังใช้มือกันอยู่มาก และทุกวันนี้ข้าวเหนียวก็ยังกินด้วยมือเหมือนเดิม
สิ่งที่น่าสนใจคือคนไทยไม่ได้รับ “วิธีใช้” มาด้วย อาหารไทยหั่นชิ้นพอดีคำตั้งแต่ในครัว จึงไม่ต้องใช้มีดบนโต๊ะ ช้อนในมือขวาเป็นพระเอก ส่วนส้อมในมือซ้ายมีหน้าที่ดันข้าวและกับเข้าช้อน ส้อมสองซี่ของโรมันเดินทางมา 1,600 ปี เพื่อมาเป็นผู้ช่วยของช้อนบนโต๊ะอาหารไทย
อ้างอิง
- Cleveland Museum of Art: Fork with Mule-Head Finial, 375–425 CE, Roman (1987.210)
- Wikipedia: Fork (ไบแซนไทน์ ปี 1004 เปโตร ดาเมียน ทอมัส คอรีแอต)
- ไทยรัฐ: การปฏิรูปสมัยรัชกาลที่ 5 ให้เลิกเปิบข้าวมาใช้ช้อนส้อม
- Taste of Thailand: How to Eat Thai Food (ช้อนมือขวา ส้อมมือซ้าย)
ข่าวนี้เรียบเรียงจากข้อเท็จจริงหลายแหล่ง · พบข้อผิดพลาด? แจ้งเรา
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
หมากรุกไทยกับหมากรุกสากลเป็นพี่น้องกัน: "เม็ด" ของไทยเดินเหมือนควีนก่อนยุโรปจะเปลี่ยนกติกาเมื่อ 550 ปีก่อน
ตัวหมากควีนเครื่องกระเบื้องของเวดจ์วูดในสถาบันศิลปะชิคาโกเป็นตัวที่เดินได้ไกลที่สุดในกระดาน แต่เดิมตัวนี้คือ "ขุนนาง" ที่เดินได้ทีละช่องทแยง เหมือนเม็ดในหมากรุกไทยทุกวันนี้
ชองโปลียง ชายผู้อ่านอักษรภาพอียิปต์ออกเป็นคนแรก ตะโกนว่า "ได้แล้ว!" แล้วเป็นลมล้มลงกลางห้อง
เด็กจากเมืองเล็กทางใต้ของฝรั่งเศสที่อ่านได้หลายภาษาตั้งแต่วัยรุ่น ใช้ศิลาโรเซตตาไขความลับที่โลกอ่านไม่ออกมากว่าพันปี ในปีเดียวกับที่ทูตอังกฤษเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ สมัยรัชกาลที่ 2
บรอยเกล จิตรกรที่ทำให้ชาวนากลายเป็นพระเอกของภาพ เสียชีวิตปีเดียวกับที่กรุงศรีอยุธยาเสียกรุงครั้งแรก
ในยุคที่ภาพวาดใหญ่ ๆ ต้องเป็นเรื่องศาสนาหรือขุนนาง ปีเตอร์ บรอยเกลกลับวาดชาวบ้านเกี่ยวข้าว กินข้าว และเต้นรำ จนได้ฉายาว่า "บรอยเกลชาวนา" ทั้งที่จริงเขาเป็นคนเมืองที่มีการศึกษาสูง
ซูรา จิตรกรที่วาดภาพด้วยจุดสีตามทฤษฎีวิทยาศาสตร์ เปลี่ยนทิศศิลปะสมัยใหม่ แล้วจากไปตอนอายุ 31
คนวาดบ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากร็องด์ฌัต ใช้เวลาเป็นจิตรกรอาชีพเพียงราวสิบปี แต่วิธีวางจุดสีเล็ก ๆ ของเขาคล้ายหลักการเดียวกับพิกเซลบนจอที่เราดูทุกวัน
ล่าสุด
- แวนโก๊ะ เป็นจิตรกรแค่ 10 ปี วาดงานราว 2,100 ชิ้น และที่เรารู้จักเขา ส่วนใหญ่มาจากจดหมายถึงน้องชาย
- เฟอร์เมร์ จิตรกรแห่งเดลฟต์ที่วาดทั้งชีวิตแค่ราว 34 ภาพ ตายพร้อมหนี้ และถูกลืมไปเกือบ 200 ปี
- โฮกุไซ ชายผู้เปลี่ยนชื่อกว่า 30 ครั้ง วาดภาพจนอายุ 88 และยังบ่นว่าอยากได้เวลาอีก 10 ปี
- ปราสาทแม่บุญตะวันตกกลางบารายเมืองพระนคร บูรณะเสร็จหลังใช้เวลา 14 ปี บ้านเดิมของพระนารายณ์บรรทมสินธุ์สำริดองค์ใหญ่ที่สุด
- 11 พฤศจิกายน วันสงบศึกสงครามโลกครั้งที่ 1 กับทหารอาสาสยาม 1,284 นาย ที่ได้เดินลอดประตูชัยกรุงปารีส